ഇറാൻ-ഇസ്രായേൽ/അമേരിക്ക സംഘർഷത്തിന്റെ ആഴവും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ അതിജീവനവും

നാല് ദിവസം...

അതെ, വെറും നാല് ദിവസം കൊണ്ട് ഇറാനെ മുട്ടുകുത്തിക്കാമെന്നും അവരുടെ സൈനിക നട്ടെല്ല് ഒടിക്കാമെന്നുമാണ് ലോകശക്തികൾ കരുതിയത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അത്യാധുനികമായ സൈനിക സംവിധാനങ്ങൾ, കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങൾ, ആകാശത്തെ വിഴുങ്ങാൻ പോന്ന നൂറുകണക്കിന് അഞ്ചാം തലമുറ യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ, ഭൂമിയിലെ ഓരോ ചലനവും ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന ഉപഗ്രഹ നിരീക്ഷണ കണ്ണുകൾ, ഒപ്പം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കാൻ പോന്ന കടുത്ത സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾ. കളിമൺ പാത്രം പോലെ ഇറാനെ അടിച്ചുതകർക്കാമെന്നായിരുന്നു യുദ്ധതന്ത്രജ്ഞരുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ.

പക്ഷേ ഇന്ന്...

ആ അഹങ്കാരത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പിഴച്ചിരിക്കുന്നു. നാല് ദിവസം കൊണ്ട് കൊടിനാട്ടാമെന്ന് മോഹിച്ച യുദ്ധം, ദാ... നാല് മാസം പിന്നിട്ടിട്ടും അവസാനമില്ലാതെ നീളുകയാണ്. ജയിച്ചുകയറാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, ഇറാൻ തീർത്ത പ്രതിരോധക്കോട്ടയിൽ നിന്ന് പരിക്കേൽക്കാതെ എങ്ങനെ തലയൂരാമെന്നുപോലും യുദ്ധം തുടങ്ങിയവർക്ക് വ്യക്തതയില്ല.

ഇവിടെയാണ് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ ആ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്: ആരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ യുദ്ധത്തിൽ വിജയിക്കുന്നത്?

ശത്രുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തൊടുത്തുവിടുന്ന മിസൈലുകളുടെ എണ്ണമാണോ വിജയം നിശ്ചയിക്കുന്നത്? അതോ ജനവാസ മേഖലകളെ ചാരമാക്കുന്ന ബോംബുകളുടെ സംഹാരശക്തിയോ? അല്ല... ഭൂപടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു രാജ്യത്തെ തുടച്ചുനീക്കാൻ നോക്കുന്ന സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികൾക്ക് മുന്നിൽ, ഒരിഞ്ച് പോലും പിന്നോട്ട് പോകില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ മനോവീര്യമാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

അമേരിക്കയിൽ നിന്നും അവരുടെ സഖ്യകക്ഷികളിൽ നിന്നും ഉയരുന്ന ഓരോ പുതിയ ഭീഷണികൾക്കും ഉപരോധങ്ങൾക്കും പിന്നാലെയും ഇറാൻ ഒരു പർവ്വതം പോലെ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണ്. പതിറ്റാണ്ടുകളായി തുടരുന്ന സാമ്പത്തിക ഉപരോധങ്ങൾ, ആഗോളതലത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ, വ്യോമാക്രമണങ്ങൾ... എല്ലാം സഹിച്ചിട്ടും ആ രാജ്യം തകർന്നുപോയില്ല. കാരണം, പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് ഇത് കേവലം രണ്ട് രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആയുധബലത്തിന്റെ യുദ്ധമായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഇറാനിലെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് ഇത് തങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തിനും ജീവിതത്തിനുമായുള്ള പോരാട്ടമാണ്.

യുദ്ധം സമ്മാനിച്ച കടുത്ത വിലക്കയറ്റം അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. തൊഴിലില്ലായ്മയും അവശ്യ മരുന്നുകളുടെ ക്ഷാമവും ആ ജനതയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ പട്ടിണിയിലും ദുരിതത്തിലും കിടന്നുകൊണ്ട് ശത്രുവിന്റെ മിസൈൽ നാദങ്ങളേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ അവർ ലോകത്തോട് ചോദിക്കുന്ന ഒന്നുണ്ട്: "ഞങ്ങളുടെ മണ്ണിൽ എന്ത് വേണമെന്നും ഞങ്ങളുടെ ഭാവി എന്തായിരിക്കണമെന്നും തീരുമാനിക്കാൻ മറ്റൊരു രാജ്യത്തിന് എന്ത് അവകാശമാണുള്ളത്?"

ഇന്ന് യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഒരു കാര്യം സൂര്യപ്രകാശം പോലെ വ്യക്തമായിക്കഴിഞ്ഞു. ആയുധബലവും സാങ്കേതികവിദ്യയും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു യുദ്ധം തുടങ്ങുക എന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. പക്ഷേ, മാതൃരാജ്യത്തിനായി നെഞ്ച് വിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു ജനതയുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കുക എന്നത് ലോകത്തിലെ ഒരു വൻശക്തിക്കും അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല.

നാല് ദിവസം കൊണ്ട് ഇറാനെ കീഴടക്കാമെന്ന വൻശക്തികളുടെ ആ വിജയസ്വപ്നം, ഇന്ന് നാല് മാസത്തെ പരാജയഭീതിയും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലെ കടുത്ത രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയെങ്കിലും ലോകം ചിന്തിക്കണം; ഇനിയും കൂടുതൽ നാശങ്ങൾ വിതയ്ക്കുന്ന യുദ്ധങ്ങളാണോ വേണ്ടത്? അതോ പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയുള്ള സമാധാന ചർച്ചകളോ?