Thursday
Monday
ബ്ലോഗെഴുത്തിനു വിട
ബൂലോകത്തെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ,
വായനയുടെ ബാക്കിപത്രമായി ബ്ലോഗെഴുത്തിലേയ്ക്കു കടന്നത് ബൂലോകത്തു കുറച്ചു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സൃഷ്ടിയ്ക്കുകയും അവരുമായുള്ള നല്ല ബന്ധം എക്കാലവും കാത്തുസൂക്ഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അത്യാവശ്യം സുഹൃത്തുക്കളെ നേടാന് കഴിഞ്ഞതില് സന്തോഷവുമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ബന്ധങ്ങള്ക്കു കോട്ടം സംഭവിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിയ്ക്കു ഭയപ്പാടു വന്നു തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. സത്യസന്ധമായി കമന്റുകളെഴുതുന്നത് ചിലര്ക്കെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നതായി ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. മറ്റു ബ്ലോഗുകളില് കമന്റുകളെഴുതാതെ സ്വന്തം ബ്ലോഗില് കുത്തിവരയ്ക്കുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ലല്ലോ. കമന്റോപ്ഷന് അടച്ചു വയ്ക്കാമെന്നു വച്ചാല് അത് വായനക്കാരോടു ചെയ്യുന്ന നീതികേടുമാകും. അതിനാല് പഴയതുപോലെ നിശബ്ദ വായനക്കാരനായിരിയ്ക്കാന് ഞാന് ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു. അതിനു വേണ്ടി ബ്ലോഗെഴുത്തിനോടു വിടപറയാന് ഞാന് ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു.
നിശബ്ദ വായനക്കാരന് എപ്പോഴും അജ്ഞാതനായിരിയ്ക്കും. അതിനാല് എന്റെ പ്രൊഫൈല് ഫോട്ടോയും മൊബൈല് നമ്പരും ഞാന് നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ബൂലോകത്തു റിഫ്രഷ് മെമ്മറി എന്ന ഒരു ചെറിയ സംരംഭം സംഭാവനചെയ്യാന് കഴിഞ്ഞതില് എനിയ്ക്കു സന്തോഷമുണ്ട്. ഒരു പഠനസഹായിയായി ഉപയോഗിയ്ക്കാവുന്ന ആ ബ്ലോഗിനെ ബൂലോകത്തെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള് തുടര്ന്നും പിന്തുണയ്ക്കുമെന്നു ഞാന് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്നു.
എന്റെ കമന്റുകള് ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് അവര് സദയം ക്ഷമിയ്ക്കുക. ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കാര്യങ്ങള്ക്കു പിന്തുണയുമായി വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടേയ്ക്കാം. നല്ല ഒരു വായനക്കാരനായി ബൂലോകത്തു തുടരാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ബ്ലോഗെഴുത്തില് നിന്നും അനിശ്ചിതകാലത്തേയ്ക്ക് വിടവാങ്ങുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം പെട്ടെന്നെടുക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ കാരണം ചോദിയ്ക്കരുത്. എല്ലാര്ക്കും സന്തോഷദായകമായ ഒരു ബ്ലോഗെഴുത്തും വായനയും ആശംസിയ്ക്കുന്നു.
സ്നേഹപൂര്വ്വം,
സാബു കൊട്ടോട്ടി.
വായനയുടെ ബാക്കിപത്രമായി ബ്ലോഗെഴുത്തിലേയ്ക്കു കടന്നത് ബൂലോകത്തു കുറച്ചു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ സൃഷ്ടിയ്ക്കുകയും അവരുമായുള്ള നല്ല ബന്ധം എക്കാലവും കാത്തുസൂക്ഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. അത്യാവശ്യം സുഹൃത്തുക്കളെ നേടാന് കഴിഞ്ഞതില് സന്തോഷവുമുണ്ട്. പക്ഷേ ആ ബന്ധങ്ങള്ക്കു കോട്ടം സംഭവിയ്ക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിയ്ക്കു ഭയപ്പാടു വന്നു തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. സത്യസന്ധമായി കമന്റുകളെഴുതുന്നത് ചിലര്ക്കെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നതായി ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. മറ്റു ബ്ലോഗുകളില് കമന്റുകളെഴുതാതെ സ്വന്തം ബ്ലോഗില് കുത്തിവരയ്ക്കുന്നതില് അര്ത്ഥമില്ലല്ലോ. കമന്റോപ്ഷന് അടച്ചു വയ്ക്കാമെന്നു വച്ചാല് അത് വായനക്കാരോടു ചെയ്യുന്ന നീതികേടുമാകും. അതിനാല് പഴയതുപോലെ നിശബ്ദ വായനക്കാരനായിരിയ്ക്കാന് ഞാന് ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു. അതിനു വേണ്ടി ബ്ലോഗെഴുത്തിനോടു വിടപറയാന് ഞാന് ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നു.
നിശബ്ദ വായനക്കാരന് എപ്പോഴും അജ്ഞാതനായിരിയ്ക്കും. അതിനാല് എന്റെ പ്രൊഫൈല് ഫോട്ടോയും മൊബൈല് നമ്പരും ഞാന് നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ബൂലോകത്തു റിഫ്രഷ് മെമ്മറി എന്ന ഒരു ചെറിയ സംരംഭം സംഭാവനചെയ്യാന് കഴിഞ്ഞതില് എനിയ്ക്കു സന്തോഷമുണ്ട്. ഒരു പഠനസഹായിയായി ഉപയോഗിയ്ക്കാവുന്ന ആ ബ്ലോഗിനെ ബൂലോകത്തെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള് തുടര്ന്നും പിന്തുണയ്ക്കുമെന്നു ഞാന് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്നു.
എന്റെ കമന്റുകള് ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് അവര് സദയം ക്ഷമിയ്ക്കുക. ഇവിടെ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കാര്യങ്ങള്ക്കു പിന്തുണയുമായി വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടേയ്ക്കാം. നല്ല ഒരു വായനക്കാരനായി ബൂലോകത്തു തുടരാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ബ്ലോഗെഴുത്തില് നിന്നും അനിശ്ചിതകാലത്തേയ്ക്ക് വിടവാങ്ങുന്നു. ഇങ്ങനെയൊരു തീരുമാനം പെട്ടെന്നെടുക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ കാരണം ചോദിയ്ക്കരുത്. എല്ലാര്ക്കും സന്തോഷദായകമായ ഒരു ബ്ലോഗെഴുത്തും വായനയും ആശംസിയ്ക്കുന്നു.
സ്നേഹപൂര്വ്വം,
സാബു കൊട്ടോട്ടി.
Friday
ജീവിയ്ക്കാന് കൊതിയോടെ...
“സാറ് വിളിച്ച സമയം ഇവിടെ വീട്ടിലാരും ഇല്ലാരുന്ന്, ഒരുപാട് ദുഷിച്ച ചിന്തകള് എന്റെ മനസ്സിന്റെ സന്തുലിതത്വം ചോര്ത്തിക്കളഞ്ഞു.... ഇങ്ങിനെ ഞാനെത്ര കാലം ജീവിക്കും... ഈ ജീവനങ്ങ് അവസാനിപ്പിച്ച് കളഞ്ഞേക്കാം എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്ത...ഒരു ഭാരമായി ഞാനെന്തിനു കാലം കഴിക്കണം...പക്ഷെ ആത്മഹത്യക്കുള്ള കഴിവു പോലുമില്ലല്ലൊ.... ഒരു തുണ്ട് ബ്ലേഡ് ലഭിച്ചെങ്കിലോന്ന് ആലോചിച്ച നേരം, അതും കയ്യെത്താവുന്ന അകലത്തിലുമല്ല...!! അന്നങ്ങിനെ വല്ല ദൌര്ബല്യവും സംഭവിച്ചുപോയെങ്കില്, ഇന്ന് ഞാനിങ്ങനെ നിങ്ങളുമായി സംസാരിക്കാന് ബാക്കിയാവില്ലായിരുന്നു....”
മസ്ക്കുലര് ഡിസ്റ്റ്രോഫി രോഗം ബാധിച്ച് ശരീരം തളര്ന്നുപോയ കോട്ടയം കിടങ്ങൂര് സ്വദേശി രാജേഷ് എന്ന മുപ്പത്തെട്ടുകാരന് ബ്ലോഗര് ഹാറൂണു(ഒരു നുറുങ്ങ്)മായി സംസാരിച്ചതില്നിന്നുള്ള ഭാഗമാണു മേലുദ്ധരിച്ചത്. പ്രതീക്ഷകളറ്റ ജീവിതത്തില് ആത്മഹത്യമാത്രം പോംവഴിയായിക്കാണുന്ന മനുഷ്യജന്മത്തിന് അതിനുപോലും കഴിയാത്തവിധം നരകയാതന അനുഭവിയ്ക്കുമ്പോള് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളമാവാനെങ്കിലും നമുക്കുകഴിഞ്ഞാല് അതിലും വലിയ പുണ്യകര്മ്മം വേറെയെന്താണ്... കൂടുതല് വായനയ്ക്ക് ഹാറൂണ് മാഷിന്റെ ബ്ലോഗിലേയ്ക്കു പോകാം. അപ്ഡേറ്റുചെയ്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റ് ഇവിടെയുണ്ട്. സഹജീവികളുടെ സങ്കടം കാണുന്ന ബ്ലോഗര്മാരുടെ ശ്രദ്ധ ഇതുവഴികൂടി കടന്നുപോകണമെന്ന് അപേക്ഷിയ്ക്കുന്നു.
ഹാറൂണ്മാഷിന്റെ പോസ്റ്റിലേയ്ക്ക് ഇതുവഴി പോകാം
ഹാറൂണ്മാഷിന്റെ പോസ്റ്റില് രാജേഷിന്റെ അക്കൌണ്ട്നമ്പര് പലരും അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. അവിടെ ചേര്ത്തിട്ടുണ്ട്. താല്പ്പര്യമുള്ളവര്ക്കുവേണ്ടി ഇവിടെയും ചേര്ക്കുന്നു.
RAJESH C
SB A/C 13030100067968
FEDERAL BANK,
KIDANGOOR.
KOTTAYAM.
മസ്ക്കുലര് ഡിസ്റ്റ്രോഫി രോഗം ബാധിച്ച് ശരീരം തളര്ന്നുപോയ കോട്ടയം കിടങ്ങൂര് സ്വദേശി രാജേഷ് എന്ന മുപ്പത്തെട്ടുകാരന് ബ്ലോഗര് ഹാറൂണു(ഒരു നുറുങ്ങ്)മായി സംസാരിച്ചതില്നിന്നുള്ള ഭാഗമാണു മേലുദ്ധരിച്ചത്. പ്രതീക്ഷകളറ്റ ജീവിതത്തില് ആത്മഹത്യമാത്രം പോംവഴിയായിക്കാണുന്ന മനുഷ്യജന്മത്തിന് അതിനുപോലും കഴിയാത്തവിധം നരകയാതന അനുഭവിയ്ക്കുമ്പോള് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു തിരിനാളമാവാനെങ്കിലും നമുക്കുകഴിഞ്ഞാല് അതിലും വലിയ പുണ്യകര്മ്മം വേറെയെന്താണ്... കൂടുതല് വായനയ്ക്ക് ഹാറൂണ് മാഷിന്റെ ബ്ലോഗിലേയ്ക്കു പോകാം. അപ്ഡേറ്റുചെയ്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റ് ഇവിടെയുണ്ട്. സഹജീവികളുടെ സങ്കടം കാണുന്ന ബ്ലോഗര്മാരുടെ ശ്രദ്ധ ഇതുവഴികൂടി കടന്നുപോകണമെന്ന് അപേക്ഷിയ്ക്കുന്നു.
ഹാറൂണ്മാഷിന്റെ പോസ്റ്റിലേയ്ക്ക് ഇതുവഴി പോകാം
ഹാറൂണ്മാഷിന്റെ പോസ്റ്റില് രാജേഷിന്റെ അക്കൌണ്ട്നമ്പര് പലരും അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. അവിടെ ചേര്ത്തിട്ടുണ്ട്. താല്പ്പര്യമുള്ളവര്ക്കുവേണ്ടി ഇവിടെയും ചേര്ക്കുന്നു.
RAJESH C
SB A/C 13030100067968
FEDERAL BANK,
KIDANGOOR.
KOTTAYAM.
Wednesday
മാണിക്യദര്ശനം
എനിയ്ക്കേറ്റവുമിഷ്ടമായിരുന്നു...
എന്റെ അക്ഷരക്കുറിപ്പുകളില്
മനസ്സിലും കടലാസിലും
എന്റെ ചിന്തകളിലും
എനിയ്ക്കു തണലേകിയമാണിക്യം...
എന്റെ വരകളിലും
സംഗീതത്തിലും
എനിയ്ക്കേറ്റവും പ്രചോദനം
അതേ മാണിക്യമായിരുന്നു
ഓരോ പടവിലും
സമ്മാനപ്പൊതിയുമായ്
എന്റെയുയര്ച്ചയെ കാംക്ഷിച്ച്
എന്നെ വളര്ത്തിയ മാണിക്യം
***********************
ഏറ്റം വിഷമമുണ്ട്
ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുവാനെങ്കിലും
മനസ്സില് വരച്ചിട്ടൊരുരൂപം
സല്ക്കാഴ്ചയായീടുവാന്...
അത്രയും വേദനയുണ്ട്
തെറ്റുഞാന് ചെയ്തതില്ലെങ്കിലും
ഉള്ളില്ത്തട്ടിയ പിന്വിളി
വേദനയില്നിന്നുയിര്കൊണ്ടതാവാം
നേരറിയാതെ ശാസിപ്പതു
കേട്ടിരിയ്ക്കാന്മനസ്സില്ലാത്തൊരു
ധിക്കാരിയുടെ ധിക്കാരമായ്
മനസ്സിലോര്ത്താല് മതി
കാലചക്രത്തിനാല് മാറ്റം ഭവിയ്ക്കാതെ
എഴുത്തിന്വഴികളിലുള്ക്കാഴ്ചയായിടാന്
അഴകേറിയ മാണിക്യം
അനുഗ്രഹിയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കണം...
എന്റെ അക്ഷരക്കുറിപ്പുകളില്
മനസ്സിലും കടലാസിലും
എന്റെ ചിന്തകളിലും
എനിയ്ക്കു തണലേകിയമാണിക്യം...
എന്റെ വരകളിലും
സംഗീതത്തിലും
എനിയ്ക്കേറ്റവും പ്രചോദനം
അതേ മാണിക്യമായിരുന്നു
ഓരോ പടവിലും
സമ്മാനപ്പൊതിയുമായ്
എന്റെയുയര്ച്ചയെ കാംക്ഷിച്ച്
എന്നെ വളര്ത്തിയ മാണിക്യം
***********************
ഏറ്റം വിഷമമുണ്ട്
ഉപേക്ഷിച്ചു പോരുവാനെങ്കിലും
മനസ്സില് വരച്ചിട്ടൊരുരൂപം
സല്ക്കാഴ്ചയായീടുവാന്...
അത്രയും വേദനയുണ്ട്
തെറ്റുഞാന് ചെയ്തതില്ലെങ്കിലും
ഉള്ളില്ത്തട്ടിയ പിന്വിളി
വേദനയില്നിന്നുയിര്കൊണ്ടതാവാം
നേരറിയാതെ ശാസിപ്പതു
കേട്ടിരിയ്ക്കാന്മനസ്സില്ലാത്തൊരു
ധിക്കാരിയുടെ ധിക്കാരമായ്
മനസ്സിലോര്ത്താല് മതി
കാലചക്രത്തിനാല് മാറ്റം ഭവിയ്ക്കാതെ
എഴുത്തിന്വഴികളിലുള്ക്കാഴ്ചയായിടാന്
അഴകേറിയ മാണിക്യം
അനുഗ്രഹിയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കണം...
Tuesday
കൊട്ടോട്ടിക്കാരന് ഒരു വയസ്സ്
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബൂലോകം സുഹൃത്തുക്കളെ,
കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നുകൊല്ലമായി ബൂലോകത്തു കറങ്ങി നടക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട്. ബഷീര് പൂക്കോട്ടൂര് എന്ന ബ്ലോഗര് പരിചയപ്പെടുത്തിത്തന്ന ബെര്ലിത്തരങ്ങളാണ് ഞാന് ആദ്യം വായിച്ചത്. പിന്നെ രണ്ടുകൊല്ലക്കാലം നെറ്റ് സൌകര്യമുള്ളിടത്തു ചെല്ലുമ്പോള് ബെര്ളിത്തരങ്ങളിലും തുടന്ന് കമന്റുകളിലൂടെ കയറി മറ്റുള്ളവരുടെ പോസ്റ്റുകളിലെത്തുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു പതിവ്. 2008 ഫെബ്രുവരിയിലോ മാര്ച്ചിലോ ആണ് ഒരു ബ്ലോഗു തുടങ്ങിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചത്. ഒന്നുമറിയാതെ ഒരു ജോക്കര് ടെമ്പ്ലേറ്റും വച്ച് കല്ലുവെച്ച നുണ തുടങ്ങി. വായനക്കാരോ കമന്റുകളോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ പോസ്റ്റുകളില് കമന്റുന്ന ശീലവുമില്ലായിരുന്നു. അതെങ്ങനെയാണെന്നറിയില്ലായിരുന്നു എന്നതാണു സത്യം. നാലഞ്ചു പോസ്റ്റുകള് മാത്രമാണ് അതിലുള്ളത്.
അന്നു തുടങ്ങിയ കല്ലുവച്ചനുണയുടെ വിലാസം മറന്നു. അനാഥമായി അതു ബൂലോകത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടാവണം. ഇന്റെര്നെറ്റ് കണക്ഷന് എടുക്കേണ്ട സാഹചര്യം വന്നത് 2009 ജനുവരിയിലാണ്. ആ മാസത്തില്ത്തന്നെ കല്ലുവെച്ച നുണ വീണ്ടും തുടങ്ങി. പോസ്റ്റുകള് എങ്ങനെ എഴുതണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ എഴുതിക്കൂട്ടി. തനിമലയാളത്തില് ലിസ്റ്റു ചെയ്തെന്നു തോന്നുന്നു, ആര്ക്കും ഞാന് കമന്റിയില്ലെങ്കിലും ചില്ലറ കമന്റുകള് വന്നുതുടങ്ങി. പഴയ ജോക്കര് ടെമ്പ്ലേറ്റുതന്നെയായിരുന്നു അതിനും. ടെമ്പ്ലേറ്റു മോശമായി തോന്നി, പലരും അതു മാറ്റാനും പറഞ്ഞു. മാറ്റാനറിയാത്തതിനാല് ആബ്ലോഗും ഡിലീറ്റി. പിന്നെ തുടങ്ങിയതാണ് നിങ്ങള് ഇപ്പോള് കാണുന്ന കല്ലുവെച്ച നുണ.
ഇങ്ങനെ പലപ്രാവശ്യം മണ്ടത്തരവും വിഡ്ഢിത്തരവും കാട്ടിയ കല്ലുവെച്ച നുണ തുടങ്ങിയത് 2009 മാര്ച്ചിലാണെന്നാണ് എന്റെ ഓര്മ്മ. ഫോളോവര്ക്ക് എന്റെ പഴയ പോസ്റ്റുകള് ഞാന് ഡിലീറ്റിയതുള്പ്പടെ കാണാന് കഴിയുമെന്ന അറിവില് അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള് പഴയ പോസ്റ്റുകളൊന്നും കണ്ടില്ല. അതിനാല്ത്തന്നെ ബ്ലോഗിന്റെ ജന്മദിനവും എനിയ്ക്കറിയില്ല. എന്റെ ജന്മദിനത്തിന്റെ കാര്യവും അതുപോലെതന്നെ. 1973-74 വര്ഷങ്ങളിലെവിടെയോ ആണ് ആ സംഭവമെന്നു മാത്രമറിയാം. തല്ക്കാലം സ്കൂള് സര്ട്ടിഫിക്കറ്റിലുള്ള 7/5/1975 അനുസരിച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു.
ബൂലോകത്തുള്ളവരെല്ലാം കൃത്യമായി അവരുടെ ബ്ലോഗിന്റെ വാര്ഷികം ആഘോഷിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടിട്ട് എനിയ്ക്ക് അസൂയ സഹിയ്ക്കാന് വയ്യ. അതിനാല് ഈ ഭൂലോക വിഡ്ഢിദിനത്തില് എന്റെ ബൂലോകത്തെ ഒന്നാം വാര്ഷികം ആഘോഷിയ്ക്കാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ജന്മദിനം പോലെതന്നെ ബ്ലോഗിന്റെ ജന്മദിനവും അജ്ഞാതമായി കിടക്കട്ടെ. ഈ കുറഞ്ഞ കാലയളവില് ഒരുപാടു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ എനിയ്ക്കു ലഭിച്ചത് ബൂലോകത്തു വന്നതുകൊണ്ടാണെന്നു ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാനോ എന്റെ പോസ്റ്റുകളോ ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് നിരുപാധികം ഞാന് ക്ഷമ ചോദിയ്ക്കുന്നു. ഒട്ടും പരിചിതമല്ലാതിരുന്ന ബൂലോകത്ത് എന്നെ കൈപിടിച്ചു നടക്കാന് പഠിപ്പിയ്ക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്റെ നന്ദിയും കടപ്പാടും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
അഖില ലോക വിഡ്ഢിദിനത്തില് പിറന്നാള് ആഘോഷിയ്ക്കാന് തീരുമാനിച്ച ഈ വേളയില് എന്റെ ബൂലോക പിറന്നാള് സദ്യയായി ഒരു കരോക്കെ കുഴല്പ്പാട്ട് സമര്പ്പിയ്ക്കുന്നു. ചില്ലറ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടെന്നറിയാം. ശാസ്ത്രീയമായി പഠിയ്ക്കാത്തതിന്റെ കുറവാണ്, ക്ഷമിയ്ക്കുക. കുഴപ്പങ്ങളില്ലാതെ ഗിറ്റാറില് വായിച്ചു പോസ്റ്റാന് ശ്രമിയ്ക്കാം. തല്ക്കാലം ഈ ചെറിയ സദ്യ കഴിയ്ക്കുക. സദ്യയ്ക്കു ശേഷം പാചകം എങ്ങനെയുണ്ടെന്നു പറയാന് മറക്കരുത്.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നുകൊല്ലമായി ബൂലോകത്തു കറങ്ങി നടക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട്. ബഷീര് പൂക്കോട്ടൂര് എന്ന ബ്ലോഗര് പരിചയപ്പെടുത്തിത്തന്ന ബെര്ലിത്തരങ്ങളാണ് ഞാന് ആദ്യം വായിച്ചത്. പിന്നെ രണ്ടുകൊല്ലക്കാലം നെറ്റ് സൌകര്യമുള്ളിടത്തു ചെല്ലുമ്പോള് ബെര്ളിത്തരങ്ങളിലും തുടന്ന് കമന്റുകളിലൂടെ കയറി മറ്റുള്ളവരുടെ പോസ്റ്റുകളിലെത്തുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു പതിവ്. 2008 ഫെബ്രുവരിയിലോ മാര്ച്ചിലോ ആണ് ഒരു ബ്ലോഗു തുടങ്ങിയാലോ എന്ന് ആലോചിച്ചത്. ഒന്നുമറിയാതെ ഒരു ജോക്കര് ടെമ്പ്ലേറ്റും വച്ച് കല്ലുവെച്ച നുണ തുടങ്ങി. വായനക്കാരോ കമന്റുകളോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ പോസ്റ്റുകളില് കമന്റുന്ന ശീലവുമില്ലായിരുന്നു. അതെങ്ങനെയാണെന്നറിയില്ലായിരുന്നു എന്നതാണു സത്യം. നാലഞ്ചു പോസ്റ്റുകള് മാത്രമാണ് അതിലുള്ളത്.
അന്നു തുടങ്ങിയ കല്ലുവച്ചനുണയുടെ വിലാസം മറന്നു. അനാഥമായി അതു ബൂലോകത്തു കിടക്കുന്നുണ്ടാവണം. ഇന്റെര്നെറ്റ് കണക്ഷന് എടുക്കേണ്ട സാഹചര്യം വന്നത് 2009 ജനുവരിയിലാണ്. ആ മാസത്തില്ത്തന്നെ കല്ലുവെച്ച നുണ വീണ്ടും തുടങ്ങി. പോസ്റ്റുകള് എങ്ങനെ എഴുതണമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ എഴുതിക്കൂട്ടി. തനിമലയാളത്തില് ലിസ്റ്റു ചെയ്തെന്നു തോന്നുന്നു, ആര്ക്കും ഞാന് കമന്റിയില്ലെങ്കിലും ചില്ലറ കമന്റുകള് വന്നുതുടങ്ങി. പഴയ ജോക്കര് ടെമ്പ്ലേറ്റുതന്നെയായിരുന്നു അതിനും. ടെമ്പ്ലേറ്റു മോശമായി തോന്നി, പലരും അതു മാറ്റാനും പറഞ്ഞു. മാറ്റാനറിയാത്തതിനാല് ആബ്ലോഗും ഡിലീറ്റി. പിന്നെ തുടങ്ങിയതാണ് നിങ്ങള് ഇപ്പോള് കാണുന്ന കല്ലുവെച്ച നുണ.
ഇങ്ങനെ പലപ്രാവശ്യം മണ്ടത്തരവും വിഡ്ഢിത്തരവും കാട്ടിയ കല്ലുവെച്ച നുണ തുടങ്ങിയത് 2009 മാര്ച്ചിലാണെന്നാണ് എന്റെ ഓര്മ്മ. ഫോളോവര്ക്ക് എന്റെ പഴയ പോസ്റ്റുകള് ഞാന് ഡിലീറ്റിയതുള്പ്പടെ കാണാന് കഴിയുമെന്ന അറിവില് അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള് പഴയ പോസ്റ്റുകളൊന്നും കണ്ടില്ല. അതിനാല്ത്തന്നെ ബ്ലോഗിന്റെ ജന്മദിനവും എനിയ്ക്കറിയില്ല. എന്റെ ജന്മദിനത്തിന്റെ കാര്യവും അതുപോലെതന്നെ. 1973-74 വര്ഷങ്ങളിലെവിടെയോ ആണ് ആ സംഭവമെന്നു മാത്രമറിയാം. തല്ക്കാലം സ്കൂള് സര്ട്ടിഫിക്കറ്റിലുള്ള 7/5/1975 അനുസരിച്ച് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നു.
ബൂലോകത്തുള്ളവരെല്ലാം കൃത്യമായി അവരുടെ ബ്ലോഗിന്റെ വാര്ഷികം ആഘോഷിയ്ക്കുന്നതു കണ്ടിട്ട് എനിയ്ക്ക് അസൂയ സഹിയ്ക്കാന് വയ്യ. അതിനാല് ഈ ഭൂലോക വിഡ്ഢിദിനത്തില് എന്റെ ബൂലോകത്തെ ഒന്നാം വാര്ഷികം ആഘോഷിയ്ക്കാന് ഞാന് തീരുമാനിച്ചു. എന്റെ ജന്മദിനം പോലെതന്നെ ബ്ലോഗിന്റെ ജന്മദിനവും അജ്ഞാതമായി കിടക്കട്ടെ. ഈ കുറഞ്ഞ കാലയളവില് ഒരുപാടു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെ എനിയ്ക്കു ലഭിച്ചത് ബൂലോകത്തു വന്നതുകൊണ്ടാണെന്നു ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാനോ എന്റെ പോസ്റ്റുകളോ ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കില് നിരുപാധികം ഞാന് ക്ഷമ ചോദിയ്ക്കുന്നു. ഒട്ടും പരിചിതമല്ലാതിരുന്ന ബൂലോകത്ത് എന്നെ കൈപിടിച്ചു നടക്കാന് പഠിപ്പിയ്ക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കുകയും ചെയ്ത എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് എന്റെ നന്ദിയും കടപ്പാടും രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
അഖില ലോക വിഡ്ഢിദിനത്തില് പിറന്നാള് ആഘോഷിയ്ക്കാന് തീരുമാനിച്ച ഈ വേളയില് എന്റെ ബൂലോക പിറന്നാള് സദ്യയായി ഒരു കരോക്കെ കുഴല്പ്പാട്ട് സമര്പ്പിയ്ക്കുന്നു. ചില്ലറ കുഴപ്പങ്ങളുണ്ടെന്നറിയാം. ശാസ്ത്രീയമായി പഠിയ്ക്കാത്തതിന്റെ കുറവാണ്, ക്ഷമിയ്ക്കുക. കുഴപ്പങ്ങളില്ലാതെ ഗിറ്റാറില് വായിച്ചു പോസ്റ്റാന് ശ്രമിയ്ക്കാം. തല്ക്കാലം ഈ ചെറിയ സദ്യ കഴിയ്ക്കുക. സദ്യയ്ക്കു ശേഷം പാചകം എങ്ങനെയുണ്ടെന്നു പറയാന് മറക്കരുത്.
Popular Posts
-
ലോകചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിനു മുമ്പും ശേഷവും എന്നു വേർതിരിച്ചാണു പഠിക്കുന്നത്. രാജഭരണത്തിനു ശേഷമുള്ള കേരളത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശാസ... -
എങ്ങിനെയാണു നമ്മുടെ കുരുന്നുകള് വിഷലിപ്തമായ മനസ്സുകളുടെ ഉടമകളാകുന്നത്? എങ്ങിനെയാണ് അവര് തീവ്രവാദികളും രാജ്യദ്രോഹികളുമാകുന്നത്? സ്വന്തം കുട...
-
എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനം സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രമാണ്. ഇതിന് വിധേയമല്ലാത്തമൊരു ശാസ്ത്രവും സാമ്പത്തിക പിൻബലമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ദീർഘകാലം ... -
അശരണര്ക്കും ആലംബമറ്റവര്ക്കും വേണ്ടി പ്രവര്ത്തിയ്ക്കുന്ന അനവധി സംഘടനകളേയും സന്നദ്ധപ്രവര്ത്തകരെയും നമുക്കറിയാം. ബൂലോരായ നമ്മുടെയിടയിലും സേ... -
സംസ്ഥാനത്ത് ഡ്രഗ് ടെസ്റ്റിംഗ് ലാബ് തുടങ്ങിയെതെന്നാണെന്ന് ഇതു വായിയ്ക്കുന്നവര്ക്കാര്ക്കെങ്കിലും ഓര്മ്മയുണ്ടെങ്കില് അതും കൂട്ടിച്ചേര്ത്തു ...
-
കല്ലെടുത്തു കീച്ചരുതേ നാട്ടാരേ.... എല്ലുവലിച്ചൂരരുതേ നാട്ടാരേ, അയ്യോ കല്ലെടുത്തു കീച്ചരുതേ നാട്ടാരേ.... റിഹേഴ്സല് തുടങ്ങിയിട്ട് മണിയ്ക... -
പ്രിയ ബൂലോക സുഹൃത്തുക്കളെ, പത്രങ്ങളും ചാനലുകളും പ്രിയ ബൂലോകരും മീറ്റ് വിജയമെന്നു പറയുമ്പോള് സ്വാഭാവികമായും പ്രസ്തുത മീറ്റിന്റെ സംഘാടകരില്...
-
എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ബൂലോകം സുഹൃത്തുക്കളെ, കഴിഞ്ഞ രണ്ടുമൂന്നുകൊല്ലമായി ബൂലോകത്തു കറങ്ങി നടക്കാന് തുടങ്ങിയിട്ട്. ബഷീര് പൂക്കോട്ടൂര് എന്ന ബ്ല...
-
ബ്ലോഗിങ് രംഗത്ത് വലിയ പരിചയമൊന്നുമില്ല. എന്താണ് ബ്ലോഗെന്നറിയുന്നതിനു മുമ്പ് ബ്ലോഗിങ്ങിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞ മഹാനുണയന് ! ഇപ്പോഴും ബാലപാഠം പോലു...
-
എന്റെ പാട്ടുകള്ക്ക് ഇടത്താളമായിരുന്ന ഗിറ്റാര് സംഗീത ലോകത്തുനിന്നുള്ള താല്ക്കാലിക വിരമിയ്ക്കലിനു ശേഷം കഴിഞ്ഞ ദിവസം പൊടിതട്ടിയെടുത്തു. വര്...